nedensiz bekleyen bir gemi var orada
iki gün oldu o umutlu hala
limanda kalan tek gemi o!Ağlıyor galiba
gelmicek biliyor susuyor gözü karşıda
üzülmedi şafağa anlatıyor derdini yağmurda
nemlendi güverte o da üşüyor ama
ses ver biraz gülümse
belki seni duyar diye
umudunu yitirme
sonsuza dek gitse de
Karanlığı aydınlatan gezegen
Güneş değil sen
Her gün rüyalarımı süsleyen
Melek değil sen
Bana hep ilham veren
Peri değil sen
Haftalardır düşünüyorum
Uzaktasın neden
Kalp ateşimin dindiği gün
Kaybolan anılardan oluşan
Defterimi açınca göreceğim meğer
Ne büyük sevmişim
Seni beynimden silmek için
Her yolu deneyeceğim
İşte bunu başardığım gün
Bu şehirden gideceğim
düşüyorsun kuyudan
aşağıya boşluğa
bitmek bilmeyen
karanlığa soğuğa
sesini duyan yok
orda mısın bilen yok
yine de son çare
uzat elini
boşlukla beraber
akıyorum oluk oluk
ne zaman bitecek
bu uzun yolculuk
güneş yok burda
çığlıklar kulağımda
zevk alıyorsun sanki
benim düşmemden
rüya mı bu?niye bitmek bilmiyor?
masal mı bu?hani mutluydu hep sonu?
seslensem yukarıya
umutsuzluğa ve sana
duyar mısın beni acaba
hiç yokken hayatımda
bir el tuttu elimi
o el senin elin mi
kurtaracak mısın beni
bu kuyudan
güvenmiyorum sana
yaptıklarından […]
Hiç görmez mi gözlerin bu gözleri
Uzaklara dalarken bile görsen beni
Yeter inan bu umutla yaşarım ben
Sadece bir kere aydınlat yüreğimi
Hiç tutmayacağını bilsem de elimi
Bekleyecek ebediyen bu eller seni
İlerde duygularımı anlarsın belki
Bir kere hissetsen hissettiklerimi
Kalbim dayanmaz buna
Ruhum bir daha uyanmaz
Eğer duyuyorsan beni
Seviyorum seni
