Anladım sonu yok yalnızlığın
Her gün çoğalacak
Her zaman böyle miydi bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak

Alışır her insan
Alışır zamanla kırılıp incinmeye
Çünki olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak…

Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbbette
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum

Bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze
Hasret yokluğunla ben baş başayız nihayet